یادداشت شماره ی 16

"خندوانه و فراتر از خندوانه"

(توضیح: اخیرا در برنامه تلویزیونی خندوانه، به کارگردانی بازیگر مشهور سینما و تلویزیون، رامبد جوان مسابقه ای برگزار شد به اسم: خنداننده برتر؛ که در این مسابقه چندی از کمدین های مشهور سال های اخیر تلویزیون و سینما با هم در مسابقه استندآپ کمدی به مسابقه می پرداختند و مردم هم به این کمدین ها به وسیله تلفن همراه رای می دادند و نهایتا یک نفر از هر گروه دو نفره بالا می آمد و نهایتا از بین 16 نفر قرار بود یک نفر خنداننده برتر شود که دقیقا هم اینطور نشد البته...این یادداشت را من در شب مسابقه سجاد افشاریان، نویسنده و بازیگر تئاتر و همچنین از ایده پردازان همین برنامه خندوانه و مهران غفوریان، بازیگر و کارگردان کمدی در صفحه فیس بوک و اینستاگرامم نوشتم که گرچه مدت ها از آن شب می گذرد اما بازخوانی آن باعث شد تا تحریک شوم و یک بار دیگر نظرم را ارائه دهم.)

پروژه ی خنداننده ی برتر در این روز ها خیلی خوب اهمیت وجود معیار "کیفیت" را در تعریف کمدی و کمدین به ما گوشزد می کند.

همچنین اینکه غالب تماشاگران تلویزیون ایران بجای در نظر گرفتن این مهم (کیفیت) معیار های سطحی و غیر علمی را در انتخاب خنداننده ی برتر در نظر می گیرند.همین باعث می شود تا تلویزیون هر روز به سمت میانمایگی بیشتر پا بگذارد و هر گونه اصلاح علمی و هنری سالهای سال در قبر سلیقه های عوام دفن شود.
با این حال الزام وجود تدریس(ولو اندک) به مردمی که "بیشتر خندیدن" را معیار انتخاب کمدین بهتر قرار میدهند قبل از آنکه کمدین های خلاقی مثل سجاد افشاریان را به رای آنها بگذاریم زمانی حس می شود که کمدی بی نقص از لودگی شکست بخورد و کسی در صفحه ی اینستاگرامش بنویسد "آقای کمدین فیلسوف دیگر فهمید که باید برای عوام کار بسازد و این ادا ها را درنیاورد که بگوید خاص است"